1960-1969

1960:

1964 Campert Ellendige Nietsnut

De verhalenbundel “Een ellendige nietsnut” (De Bezige Bij) verschijnt. Recensent Hans van Straten schrijft op 5 november in Het Vrije Volk: “Een van de vijf verhalen uit dit bundeltje valt uit de toon. Het is een fragment uit de vroeger aangekondigde (en nu blijkbaar opgegeven)  roman Wij stalen een jeep en het heet nu Er waren eens….[ ] Er komen een paar scherp geziene mensen in voor en men zou méér willen weten over dit avontuur van Wessel Franken en zijn vriend Walter Kameroen. Reden genoeg om te betreuren, dat Remco Campert dit boek niet heeft afgemaakt“.

 Gard Sivik,  Nummer 19, juli-augustus 1960, Rotterdam, eigen beheer, 48p. 21,5:16,5 cm. Ingenaaid. Bijdragen van Armando, Cees Buddingh’, Remco Campert, Jan Christiaens, Gust Gils, René Gysen, Willem Frederik Hermans, Willy Roggeman, Hans Sleutelaar, Paul Snoek, Hans Pieter Verhagen, Simon Vinkenoog en Georges van Vrekhem.

Gard Sivik was ook een cultureel programma op de Vlaamse BRT Televisie eind jaren ’50 en begin’60. Op YouTube zijn verschillende korte – vaak zonder geluid – fragmenten te zien, oa. van de Uitvinderssalon.

Op 1 okotber 1960 verschijnt in De Groene Amsterdammer een stuk van Remco Campert in  “Schrijvers en automatisering”  over Honeywell (o.a. verwarmingsregelaars) onder de titel “Remco Campert op de Euromast in Rotterdam”

1961:

9 november: samen met o.a Geert Lubberhuizen bij Boekhandel Broese te Utrecht. Leest er voor uit de nog te verschijnen roman ‘ Het leven is vurrukkulluk‘.

Het boek wordt op 16 december besproken in Het Vrije Volk, door recensent Hans van Straten. Hij schrijft: “Er zou overigens toch maar weinig reden zijn geweest , van dit boek ophef te maken, als er niet, te midden van de vaak kolderieke gebeurtenissen, een bitter-melancholiek hoofdstuk had gestaan. Het is hoofdstuk 8, het telt maar 15 bladzijden, maar het verleent aan heel het boek een trieste grondtoon. Het bestaan van Mees als café-pianist, zijn op niets uitdraaiende liefde voor een niet met name genoemde ‘ze’, het is een stukje mistroostigheid dat men niet gauw vergeet. De lach van het Het leven is vurrukkulluk besterft de lezer hier op het gezicht. Daarna is het e lach van iemand die weet dat hij eigenlijk zou moeten huilen“.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s