Aannemen: vijf champagne (Een column uit 1964)

In 1964 verscheen de volgende column van de hand van Remco Campert in Het Parool:

Aannemen: vijf champagne

Men kan de Rijksvoorlichtingsdienst misschien veel verwijten, maar niet dat ze niet op de kleintjes zou

passen. Wat is er namelijk gebeurd? De Telegraaf onthult ons dat tijdens de regeringsreceptie voor prinses Irene en don Carlos „door een fout van een kelner” een paar journalisten een glas champagne kregen aangeboden, terwijl deze drank uitsluitend diende om regeringsleden en hun gasten mee te laven. „Een ambtenaar van de RVD herstelde de fout van de kelner door eigener beweging de uitgereikte glazen terug te vorderen bij de verslaggevers die ermee in hun hand stonden,” aldus het landelijke ochtendblad. Naar aanleiding van dit bericht heb ik me onmiddellijk tot de RVD gewend, waar ik te woord werd gestaan door een ambtenaar, die, begrijpelijkerwijze, onbekend wenste te blijven. Zodra ik zijn

 

kamer betrad schoof hij onder zijn bureau. Even later kwam hij weer boven met de prullemand geheel incognito omgekeerd op zijn hoofd.

Ik las de ambtenaar het bericht voor en vroeg hem vervolgens wat er van waar was. Van onder de prullemand klonk een gesmoord gelach. „Ik kan het niet bevestigen, maar ook niet ontkennen,” was het bescheid. „Wilt u daarmee zeggen dat u het niet weet?” „Zo zou u het kunnen stellen.” „Stelt u het zo?” „Geen commentaar.” „Drinken regeringsleden veel champagne op recepties?” „Dat hangt er vanaf.” ___ „Waar hangt dat vanaf?” „Van de voorraad.”

1964-02-13 RC Aannemen vijf champagne Het Parool

„Komen journalisten op recepties niet in aanmerking voor champagne?” „Nee, Dat zou immers een aanzienlijke bres slaan in de hoeveelheid die beschikbaar is voor de regeringsleden. Er zijn nu eenmaal meer journalisten dan regeringsleden.” „Is het de taak van de RVD om journalisten glazen champagne uit de hand te nemen?” , „Stelt u dat in het algemeen?” „Jawel.” „In het algemeen gesteld kan het in bijzondere gevallen zeker een van de taken van een voorlichtingsambtenaar zijn om regelend op te treden inzake de drankvoorziening bij bepaalde gelegenheden.” „Waarom?” „Ik versta u niet. Er zit een envelop in mijn oor.” „Waarom, vroeg, ik,” vroeg ik. „Zoals reeds gezegd: opdat de regeringsleden aan hun trekken komen en ook om een betere voorlichting te waarborgen. Het is onze ervaring dat een journalist die champagne drinkt wel eens onzin opschrijft. Ik stel dit tuurlijk bepaaldelijk zeer in het algemeen.” „Dat is u geraden. Is het de taak van de RVD om fouten van kelners te herstellen?” „Waarom niet? Onze mensen ten veel meer werkjes dan het grote* publiek denkt. Vaak delen we de nootjes rond en geregeld helpen we met de afwas. Ook brengen we de lege fles*’ sen terug.” „Wat gebeurt er niet het statiegeld?” „Geen commentaar. Wilt u me nu excuseren, ik heb helaas geen tijd meer. Ik moet naar de avondcursus van de HORECAF.”

Remco Campert

Bron: Het Parool, 13 februari 1962

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s